HOOGVLIET

Terechte beloning voor de kleine grote man,
Ome Jan

Voor hem hoefde het allemaal niet zo, 'ik doe gewoon wat ik moet doen en al die poespas is niks voor mij', deze woorden ontvielen hem een paar weken geleden toen hij hoorde van de plannen voor het feest in zijn sportschool, Ome Jan Schildkamp blijft altijd bescheiden in zijn grote rol.
Toch ontkwam Jan Schildkamp niet aan het feit dat vele mensen nu eenmaal vonden dat een man die vele jaren met het, resocialiseringstraject Opboxen vele ontspoorde jongeren weer een toekomst perspectief heeft gegeven, moest worden gehuldigd. En niet alleen het tienjarig bestaan van de stichting Opboxen, ook de vijfenzestigste verjaardag van Ome Jan waren voldoende reden om er een memorabele dag van te maken.
Ome Jan, zoals hij eervol door zijn pupillen maar eigenlijk door iedereen wordt genoemd, is al veel langer dan de tien jaar dat Opboxen bestaat actief met probleemjongeren. Al in 1976 zette hij zich, naast zijn 'normale' werk, in voor jongeren die het minder hadden getroffen in de maatschappij en hierdoor vaak ontspoorden. De zeer sociaal bewogen Ome Jan is in alle jaren die volgden geen greintje veranderd, zijn medeleven en spirit blijven zoals ze altijd waren. Zo ongeveer 27 jaar geleden startte hij in het toenmalige clubgebouw 'de Zevensprong' met het geven van bokstrainingen aan probleemjongeren. Het systeem werkte, de probleemjongere voelde zich thuis in het net van Ome Jan en vonden niet alleen een uitlaatklep door fysiek lekker aan de slag te kunnen, ook leerden ze van Ome Jan hoe het anders kan en hoe ze zich in de maatschappij kunnen handhaven. De belangstelling werd vanuit de jongeren uiteindelijk zo groot dat gedacht moest worden aan uitbreiding. In 1982 stopte hij met zijn baan bij I.C.M, het bedrijf waar hij jaren met plezier had gewerkt, zodat hij zich intenser met de jongeren kon gaan bezighouden. In 1989 verhuisde Ome Jan naar een grotere locatie, naar een voormalig gymnastieklokaal aan de Aveling 110, waar nog steeds de huidige activiteiten plaats vinden, al is er wel heel wat gebeurt sinds die tijd, daarover straks meer.
Wolfert van Borsselenpenning
Het feest vorige week vrijdag had veel Hoogvlieters en belangstellenden vanuit het hele land naar de boksschool gelokt die allen Ome Jan de hand wilden schudden. Maar het bleef niet bij alleen handen schudden, de bloemetjes en andere cadeaus ontrokken al snel Ome Jan aan het zicht. Toch ontkwam hij er niet aan zich regelmatig in de ring te vervoegen bij alweer een spreker die hem wilde bejubelen.
Politie Commissaris Theo Prenen, deelraadsvoorzitter Kees van Pelt, Joop van der Hor, die als stichtingsbestuurder samen met Hans Elemans ook Ome Jan even in verlegenheid brachten, waren maar een paar van de mensen die terugblikten op het wervelende verleden van deze kleine, grote man.
Zonder meteen 'nattigheid' te voelen beklom Ome Jan dan ook voor de zoveelste keer de ring, die deze dag als podium dienst deed, toen Wethouder Lucas Bolsius met een wel heel bijzonder cadeau op de proppen kwam. Na een lange bloemlezing, kwam het moment suprème en kreeg Ome Jan de zeer verdiende Wolfert van Borsselenpenning uitgereikt door de wethouder uit Rotterdam. Een kleurtje van opwinding vermengde zich met de bescheiden maar toch ook trotse blik van Ome Jan die even onzeker werd in eigen huis.

Mini symposium
Eerder die middag was de ring in de boksschool al het strijdtoneel geweest van een viertal mensen, die te maken hebben met probleemjongeren, die in een interactieve discussie, waarbij ook de andere aanwezigen werden betrokken, aantoonden hoe de problematiek van de jongeren er uitziet. Onder leiding van Susanne Mulder van Radio Rijnmond en Joop van der Hor, die de zaal 'runde', kwam er een levendige discussie tot stand. De deelnemers in de ring bestonden uit, Hans de Boer, econoom/ondernemer, voorzitter regerings task force jeugdwerkloosheid, voormalig voorzitter MKB Nederland, oud bokser. Piet Boekhoud, voorzitter van het college van bestuur ROC Albeda. Sonja de Pauw, kinderrechter in Rotterdam. Carole Thate, projectleider Johan Cruijff Foundation, oud aanvoerster Nederlands dames hockey elftal. Commissaris Theo Prenen (portefeuillehouder Jeugd) van de politie regio Rotterdam Rijnmond had de aanzet gegeven met het opwerpen van gespreksstof terwijl deelraadsvoorzitter Kees van Pelt van Hoogvliet als gastheer fungeerde.

De opgeworpen balletjes, of eigenlijk moet men in dit verband spreken van een stoot boven de gordel, waren ondermeer: Hans de Boer; 'zit de arbeidsmarkt te wachten op jongeren die deelnemen aan resosialiseringsprojecten zoals Opboxen en Glen Mills?' Piet Boekhoud: 'leerplicht verlengen tot 23 jaar voor jongeren zonder startkwalificatie, of juist voor hen de leerplicht verlagen?' Sonja de Pauw: 'is de gevangenis een opstap naar een carrière in de criminaliteit of een opstap naar een betere plek in de samenleving.' Carole Thate: 'wat is voor achterstandsjongeren belangrijker: muziek maken of sporten en de (criminele) effecten van het ontbreken van sportmogelijkheden op en na school !' en natuurlijk, het kon niet uitblijven: Suzanne Mulder: 'wordt het niet eens tijd dat ome Jan én zijn project echt met pensioen gaan?' Een keiharde ontkenning en neen was op voorhand al Ome Jan's commentaar.

Straatprofessor
Ome Jan (woonachtig in Spijkenisse) werd een begrip in Hoogvliet, niet alleen bij de jongeren, maar ook bij de politie, hulpverleners en plaatselijke overheid. Door zijn laagdrempelige voorziening en aanpak wist hij jongeren te bereiken en op te vangen die geen toegang hadden (of wensten) bij de zogenaamde reguliere professionele hulpverlening. In 1989 verhuisde Ome Jan naar de grotere locatie aan de Aveling.

Dan gaat het snel. In de tijd van de sociale vernieuwing wordt 'Ome Jan' als nationaal straatprofessor erkend. Zijn manier van werken slaat dusdanig aan, dat om hem heen op 19 november 1993 een Stichting gevormd wordt, de Stichting Opboxen. Trekkers, initiatiefnemers van die Stichting zijn personen verbonden aan de reclassering en de deelgemeente Hoogvliet.

Vanzelfsprekend wordt Ome Jan de eerste betaalde full time kracht van de Stichting. Zijn tot dan onbezoldigd levenswerk, wordt omgezet in een betaalde baan met als grootste erkenning, dat zijn manier van werken, zijn methodische aanpak van probleem jongeren omgezet wordt in een structureel wekelijks programma van 32 uur, waarbij professionele instellingen zoals reclassering, basiseducatie, werkstad, Leger des Heils menskracht inzetten om onder leiding van Ome Jan dag in, dag uit, week in week uit, jongeren weer een perspectief te geven op een toekomst.

Het zijn niet alleen overheidssubsidies die er voor zorgen dat het programma van de Stichting Opboxen uitgevoerd kan worden. Ook particulieren instanties zorgen voor forse bijdragen. Te denken valt hierbij dan ook de lotto, Shell, Jantje beton e.d.

Hoogvlieter en Rotterdammer van het jaar
In 1993 wordt Ome Jan door de Hoogvlietse bevolking gekozen tot 'Hoogvlieter van het Jaar' en in 1999 'Rotterdammer van het jaar'. In 2000 eindigt hij op de derde plaats bij de verkiezing van 'Rotterdammer van de eeuw'. In datzelfde jaar wordt Ome Jan Koninklijk onderscheiden. Hij wordt lid van de Orde van Oranje Nassau.

Naast de bevolking wisten ook publieke organisaties Ome Jan 'te vinden'. In 1995 wordt hij met zijn project genomineerd voor de Hein Roethofprijs. In hetzelfde jaar krijgt Ome Jan de 'Jantje beton' prijs overhandigd en wordt zijn levenswerk tezamen met het politieproject Veilig Op Straat en een aantal deelgemeentelijke initiatieven beloond met de Antillenprijs.
In 1996 jaar zit heel Hoogvliet en een groot gedeelte van Nederland aan de beeldbuis gekluisterd als de politie van Hoogvliet Angela Groothuizen uitdaagt. Samen met vele overheidsinstanties en particuliere bedrijven zorgen zij ervoor dat binnen 36 uur 'De uitdaging' waar wordt gemaakt en een droom uitkomt. De sterk verwaarloosde accommodatie van de boksschool Jan Schildkamp en tevens het onderdak van het project Opboxen, wordt voor een bedrag van ruim € 450.000,00 verbouwd !

Ambassadeur
Ome Jan wordt zo geleidelijk aan een nationaal begrip. Vaak is hij op de diverse tv-netten te vinden. Steeds weer zijn boodschap ('Kanjers zijn het, allemaal!') en zijn methode van aanpak ('niemand hoeft kansloos te zijn') uitdragend. Ome Jan wordt een waarlijk ambassadeur van de deelgemeente Hoogvliet én de gemeente Rotterdam. (Deel)gemeentelijke instanties maken gebruik van de gastvrijheid van Ome Jan om (internationale) gezelschappen iets te laten zien van de unieke aanpak van Ome Jan en zijn zoon John. Het werk van Ome Jan, de Stichting Opboxen, wordt regelmatig met de nodige trots gepresenteerd als een goed voorbeeld van de wijze waarop in de gemeente Rotterdam aan achterstandsbestrijding gedaan wordt.

De afgelopen 10 jaar hebben zo'n 500 jongeren met problemen deelgenomen aan het project Opboxen. Velen daarvan waren stuk gelopen in andere hulpverleningscircuit. Vele waren door de rechter verwezen naar Opboxen. Geen gemakkelijke groep jongeren, maar niet voor Ome Jan. Minder dan 10% van de jongeren haakten bij het project voortijdig af. 35% stroomden gelijk door naar werk en nog eens eenzelfde percentage naar een gerichte (vak)opleiding.
Een fantastische prestatie vanuit een klein betrokken team van mensen.

Bescheidenheid
Hoewel het een en al lof was voor Jan Schildkamp bleef hijzelf als een bijna timide en uiterst bescheiden man in het feestgeruis maar wat rondlopen. Natuurlijk kwamen er traantjes voorbij, zeker toen hij op het podium (ring) stond samen met zijn zoon John en zijn levengezellin, het dankwoord aan zijn zoon voor al die steun die hij van hem kreeg de afgelopen jaren werd uitgesproken met trillende stem en natte ogen. Uiteindelijk stond de kleine grote man, letterlijk omringt door zijn gezin en zijn oogappels, de kleinkinderen, met tranen van emotie met opgeheven hoofd het publiek te bedanken. Ome Jan heeft zelf, zo vindt hij, genoeg in het leven, hij is gelukkig met zijn 'villa in Rockanje' die in werkelijkheid bestaat uit een stacaravan die nodig eens een opknapbeurtje moet hebben. Eerder vertrouwde hij ons toe dat hij eigenlijk best wat geld wilde steken in deze opknapbeurt maar dat hij liever met zijn centen anderen wil helpen. Ome Jan is heel sociaal naar iedereen, maar soms krijgt men de indruk dat hij dat minder is naar zichzelf toe.

Beloning voor Ome Jan
Natuurlijk had Ome Jan het meer dan verdiend, de cadeaus, de envelopjes, waarmee hij weer anderen kan steunen, de leuke toespraken en de blije gezichten en niet te vergeten de hoogste Rotterdamse onderscheiding, de Wolfert van Borsselenpenning, maar de echte beloning voor zijn nobele werk stond naast hem in de ring, een jonge moeder met een traan die over haar wang biggelde en Ome Jan bedankte voor alles wat hij had gedaan, hij had haar van de straat geholpen een baantje en onderdak gegeven, maar vooral haar het vertrouwen in de maatschappij geschonken.

Binnenkort in ons fotoalbum 'mooi Hoogvliet' meer foto's van Ome Jan's feest

<<< terug naar voorpagina

STICHTING HOOGVLIET DIGITAAL